Рэкамендацыі па праектаванню для вентыліруемых фасадаў

Патрабаванні да ветравой аховы даволі рэдка бываюць адлюстраваныя у нацыянальных нормах і правілах. Таму трэба кіравацца рэкамендацыямі, прадстаўленымі ніжэй. Калі у нацыянальных будаўнічых нормах і правілах ёсць такія рэкамендацыі, то трэба карыстацца імі. Нашы рэкамендацыі заснаваны на выніках даследванняў, праведзеных знешнімі даследчымі арганізацыямі ў Фінляндыі і Літве, а таксама на нашым шырокім вопыце работы ў скандынаўскіх краінах. Вентыліруемые фасады могуць вырабляцца ў розных варыянтах, аднак ўсе канструктыўныя рашэнні павінны прадухіляць пагаршэнне характарыстык унутранай абалонкі пад удзеяннем вільгаці. Пры наяўнасці ўчасткаў з адкрытай структурай цеплаізаляцыі яны павінны быць закрыты ветраахоўным бар’ерам для захавання цеплавых характарыстык ізаляцыі. неабходны ўзровень ветравой аховы вызначаецца колькасцю і памерамі вентыляцыйных паветраных адтулін у фасадным слаі і таўшчынёй паветранага зазора. Прыведзеныя ніжэй прыклады ствараюць аснову для забеспячэння доўгага тэрміну эксплуатацыі будынка пры захаванні тэхнічных характарыстык яго канструкцый.

Інфільтрацыя паветра праз загараджальную канструкцыю

Бар’ер для прадухілення інфільтрацыі паветра, усталяваны з унутранага боку агароджвальнай канструкцыі будынка, перашкаджае пранікненню паветра, якое негатыўна ўплывае на матэрыялы. Нацыянальныя будаўнічыя нормы і правілы часта ўсталёўваюць патрабаванні да паветранепранікальнасці бар’ераў, але агульная тэндэнцыя накіравана на павышэнне паветрапранікальнасці. Гэта асабліва справядліва пасля прыняцця ў Еўропе Дырэктывы па энергетычным характарыстыкам будынкаў (EPBD). На практыцы, масіўныя канструкцыі, напрыклад, бетонныя ці цагляныя сцены, забяспечваюць дастатковую паветранепранікальнасць, аднак пры выкарыстанні каркасных (лёгкіх) канструкцый неабходна ўсталяванне бар’ера для прадухілення інфільтрацыі паветра, напрыклад, з палімернай плёнкі. Вымярэнні паветранепранікальнасці агароджвальнай канструкцыі будынка павінны праводзіцца ў адпаведнасці з уніфікаванай методыкай выпрабаванняў пад ціскам, усталяванай стандартам EN 13829. Вызначэнне кратнасці паветраабмену ў быдынку у працэсе выпрабаванняў ажыццяўляецца пры залішнім ціску 50 кПа. Кратнасць паветраабмену не павінна перавышаць 1 адзінкі ў гадзіну.

Пранікненне халоднага паветра

У вентыліруемай вонкавай сцяне за фасадам ёсць паветраны зазор. Праз яго адбываецца выдаленне вільгаці з канструкцыі з адтокам паветра, дзякуючы чаму яна падтрымліваецца ў сухім стане, неабходным для захавання функцыянанальных характарыстык. Пры нармальных умовах паветраная плынь у зазоры паднімаецца ўверх. Паветра паступае ў вентыляцыйны зазор праз адтуліну знізу. У вентыляцыйным зазоры паветра награваецца, паглынаючы пры гэтым вільгаць і паднімаецца наверх да выхаду праз адтуліны ў верхняй частцы сцяны.

Ветраахоўны бар’ер, усталяваны з вонкавага боку сцяны, перашкаджае прахаджэнню паветра праз порыстую структуру цеплаізаляцыі ці вакол яе, што магло б прывесці да ўзнікнення эфекту прымусовай канвекцыі ў слаі ізаляцыі. Прымусовая канвекцыя аказвае негатыўны ўплыў на цеплавыя характарыстыкі ўніверсальнай цеплаізаляцыі. Для забеспячэння адвядзення пары ў вентыліруемы паветраны зазор слой ветрааховы павінен мець адпаведную паранепранікальнасць. Павярхнёвы матэрыял  для ветраахоўнага слоя трэба выбіраць з улікам адпаведнасці патрабаванням супрацьпажарнай бяспекі, якія дзейнічаюць для вашай сферы дзейнасці. Патрабаванні супрацьпажарнай бяспекі звычайна ўсталёўваюцца толькі для высотных будынкаў.  Вуглы часта ўяўляюць сабой крытычна значныя складальнікі вентыліруемых сценавых канструкцый і патрабуюць асаблівай увагі, каб не дапускаць пранікнення халоднага паветра. Прыклады канструктыўных рашэнняў гл. у рэкамендацыях па ўладкаванню ізаляцыі.

Прынцып устройства і работы вентыліруемай сценавой канструкцыі

Зададзенае ўдзельнае супраціўленне руху плыні паветра слоя, сумежнага з вентыляцыйным зазорам, залежыць ад хуткасці цячэння паветра ў вентыляцыйным слаі, а таксама ад велічыні паветрапранікальнасці ніжэйразмешчанага слоя ізаляцыі. сцяна можа мець канструкцыю без вентыляцыі, са слабой вентыляцыяй ці з іншым узроўнем вентыляцыі. Рэгуляванне ўзроўню вентыляцыі ажыццяўляецца праз вентыляцыйныя адтуліны ў фасадзе. У табліцы 1 прадстаўлены розныя тыпы сістэм ізаляцыі сцен, усталяваныя на аснове памераў паветраных каналаў. Av – плошча вентыляцыйных адтулін у ніжняй частцы сцяны (на метр).

Табліца 1. Прыклады сцен з рознымі вентыляцыйнымі адтулінамі

Вентыляцыя
Плошча вентыляцыйных адтулін, Av (см2/м)  Structure
Без вентыляцыі ці са слабой
 Av ≤ 5 Вонкавыя сцены без вентыляцыі ці сцены з пліт/матэрыялаў з герметызацыяй злучэнняў, напрыклад, тынкаваныя цэментнавалакністыя пліты, бетонныя пліты ці шкляныя фасады. Бетонныя пліты і цэментнавалакністыя лісты.
З вентыляцыяй 5 ≤ Av ≤ 300 Вышэйпазначаныя вонкавыя сцены са слабой вентыляцыяй. Да гэтай катэгорыі адносіцца большасць сцен. “Скандынаўскія” сцены.
З інтэнсіўнай вентыляцыяй 300 < Av≤400 Апорная сцяна з вентыляцыйнымі адтулінамі ≤ 400 см2
З вельмі інтэнсіўнай вентыляцыяй
 Av > 400 Апорная сцяна з вентыляцыйнымі адтулінамі > 400 см2/м (з вялікай колькасцю адтулін)